Torowanie lewego biodra w tył jako warunek uruchomienia PSIS

Dlaczego bez tego nie ma AOS, POS i dlaczego ciało dąży do przeprostu

Wstęp: to nie był problem zakresu

Ten przypadek nie zaczął się od bólu.
Nie zaczął się od „braku mobilności”.
Nie zaczął się też od słabego mięśnia.

Zaczął się od niemożności zintegrowania ruchu, mimo że:

• zakres był dostępny,

• siła była obecna,

• strukturalnie „wszystko wyglądało w miarę równo”.

To jest dokładnie ten moment, w którym klasyczne podejście się kończy, a GSP dopiero się zaczyna.

Bo jeśli:

• biodro nie idzie w tył,

• PSIS nie bierze udziału w ruchu,

• a tułów musi „ratować” sytuację,

to żaden system nie ma prawa się zintegrować.

PSIS – punkt, którego nikt nie uczy ruszać

PSIS i miednica – widok od tyłu
Oznaczenie tylnego grzebienia biodrowego (PSIS) – ważny punkt palpacyjny i orientacyjny w analizie ruchu miednicy. PSIS jest kluczowy w przejściu siły między dolną a górną częścią ciała i wpływa na pracę miednicy podczas chodu i funkcji skośnych układów mięśniowych (np. AOS i POS).

PSIS (posterior superior iliac spine) w podręcznikach:

• jest punktem palpacyjnym,

• jest „orientacją anatomiczną”,

• jest czymś, co się „sprawdza”, a nie czymś, co się porusza.

W praktyce klinicznej:

• PSIS bywa cofnięty,

• bywa „zablokowany” w jednym ustawieniu,

• bywa nieobecny w transmisji siły.

I to nie jest detal.

PSIS to:

• punkt przejścia siły z kończyny dolnej do tułowia,

• miejsce, gdzie miednica powinna rotować i transmitować, a nie stabilizować się na sztywno,

• warunek pracy pośladka, prostownika i taśm skośnych.

Jeśli PSIS nie bierze udziału w ruchu:

• kręgosłup przejmuje funkcję miednicy,

• QL przejmuje funkcję pośladka,

• MOS przejmuje funkcję rotacji.

I zaczyna się kompensacja systemowa.

Lewy PSIS cofnięty ≠ „problem lokalny”

W przypadku Marcina:

• lewy PSIS był cofnięty,

• lewe biodro nie chciało iść w tył,

• ruch zawiasowy odbywał się przez kręgosłup, nie przez biodro.

To powodowało kaskadę:

• brak realnego hinge,

• brak ekscentrycznej pracy prostownika,

• brak elongacji tułowia po stronie lewej.

Ciało próbowało:

• „dokręcić” zakres rotacją,

• „zabezpieczyć” się napięciem QL,

• ustabilizować się przez przeprost.

I to jest klucz:

przeprost nie jest celem – przeprost jest strategią obronną.

Dlaczego biodro musi iść w tył, a nie „w zakres”

Fazy chodu – biomechanika ruchu w przód
Podstawowy diagram faz chodu (stance i swing). To kontekst do opisu, kiedy PSIS powinno dynamicznie pracować:

• podczas stance phase — biodro i miednica stabilizują ciężar ciała,

• podczas swing phase — biodro przygotowuje się do następnego kroku.

W GSP nie mówimy:

„zrób hinge”

Mówimy:

„ustaw wektor siły”

Biodro idące w tył:

• ustawia kość udową względem panewki,

• pozwala pośladkowi i tyłowi uda przejąć moment siły,

• daje PSIS możliwość ruchu.

Biodro, które:

• idzie w dół bez cofnięcia,

• albo rotuje zamiast cofać się,

zamyka PSIS, zamiast go uruchamiać.

Dlatego samo „zejście w dół”:

• pogłębia kompensację,

• zwiększa napięcie QL,

• prowokuje przeprost.

QL – mięsień, który zawsze „pomaga za bardzo”

Quadratus Lumborum nie jest problemem.
Problemem jest moment, w którym musi wejść w rolę, która nie jest jego.

Gdy lewy PSIS nie pracuje:

• QL stabilizuje miednicę,

• QL „trzyma” stronę,

• QL blokuje elongację.

Efekt:

• tułów nie może się wydłużyć,

• prostownik nie może pracować ekscentrycznie,

• rotacja odbywa się „nad” miednicą, nie „przez” nią.

I teraz kluczowe:

dopóki QL musi stabilizować, AOS i POS nie mają prawa się zintegrować.

Dlaczego bez PSIS nie ma AOS

Warto jeszcze dodać czym w ogóle jest AOS i POS.

 AOS
Tworzy sieć od przywodzicieli → fascia brzucha → mięśnie skośne brzucha, co:

• stabilizuje miednicę w fazie kontaktu stopy,

• pomaga rotować miednicę „do przodu” w przygotowaniu do następnego kroku,

• łączy pracę trupa z kończyną dolną.  

POS
Łączy przeciwległe latissimus dorsi → thoracolumbar fascia → gluteus maximus, co:

• przenosi siłę z odbicia biodra na bark i tułów,

• stabilizuje miednicę i kręgosłup w fazie odbicia,

• wspiera synchronizację ramienia i biodra.

Anterior Oblique Sling (AOS) opiera się na:

• przeciwległej rotacji tułowia,

• pracy brzucha,

• transmisji siły przez miednicę.

Jeśli PSIS:

• jest cofnięty,

• nie rotuje,

• nie przenosi obciążenia,

AOS:

• działa lokalnie,

• nie zamyka pętli,

• nie łączy kończyny dolnej z górną.

Dlatego „ćwiczenia rotacyjne”:

• nie integrują,

• tylko uczą kompensacji rotacją kręgosłupa.

Dlaczego bez PSIS nie ma POS

Posterior Oblique Sling (POS) wymaga:

• cofnięcia biodra,

• aktywnego pośladka,

• współpracy prostownika.

Jeśli biodro:

• nie idzie w tył,

• a PSIS nie bierze udziału w ruchu,

POS:

• nie przenosi siły,

• nie stabilizuje w dynamice,

• nie „zamyka” układu.

Wtedy:

• prawa strona ciągnie lewą,

• lewa nie może oddać siły,

• ruch staje się asymetryczny mimo „równej pracy”.

Przeprost jako jedyna dostępna opcja

Jeżeli:

• PSIS nie pracuje,

• QL musi stabilizować,

• AOS i POS nie są zintegrowane,

to ciało musi znaleźć punkt oparcia.

I znajduje go w:

• przeproście,

• sztywności,

• „wysokim napięciu”.

Dlatego tak często słyszysz:

„czuję się stabilniej w przeproście”

Bo to jedyna pozycja, w której układ:

• nie musi transmitować,

• tylko się blokuje.

Torowanie lewego biodra w tył – co naprawdę robimy

Torowanie biodra w tył:

• nie jest mobilizacją,

• nie jest aktywacją,

• nie jest ćwiczeniem „na pośladek”.

To jest:

• przywracanie wektora siły,

• umożliwienie ruchu PSIS,

• oddanie pracy miednicy.

Dopiero wtedy:

• prostownik może hamować ruch,

• tułów może się wydłużać,

• AOS i POS mają punkt wspólny.

Windmill jako test, nie ćwiczenie

Windmill w tym kontekście:

• nie służy do „rozciągania”,

• nie służy do „zakresu”,

• nie służy do „siły”.

Windmill pokazuje, czy:

• biodro idzie w tył,

• PSIS się rusza,

• QL przestaje dominować.

Jeśli czujesz prostownik:
→ układ działa
Jeśli czujesz szyję, bark, QL:
→ układ nadal kompensuje

Podsumowanie części I

To nie był problem:

• barku,

• kręgosłupa,

• ani „braku mobilności”.

To był problem:

• cofniętego PSIS,

• braku toru biodra w tył,

• braku warunków do integracji systemów skośnych.

Dopiero oddanie ruchu miednicy:

• zdjęło pracę z QL,

• umożliwiło elongację,

• pozwoliło prostownikowi pracować zgodnie z funkcją.

W kolejnej części:

• pokażemy dokładnie jak wygląda progresja torowania PSIS,

• dlaczego zła kolejność interwencji pogłębia przeprost,

• oraz jak ten mechanizm przekłada się na sprint, przysiad i ruch nad głową.

CZĘŚĆ II

Progresja torowania lewego PSIS

Jak przywrócić ruch miednicy, nie wzmacniając kompensacji

Dlaczego kolejność interwencji jest ważniejsza niż ćwiczenie

Najczęstszy błąd w pracy z takim przypadkiem wygląda tak:

• widzimy brak integracji,

• dokładamy „lepsze” ćwiczenia,

• zwiększamy kontrolę,

• wzmacniamy stabilizację.

Problem w tym, że stabilizacja na złej osi utrwala problem.

Jeżeli PSIS:

• nie porusza się w relacji do kości krzyżowej,

• nie bierze udziału w zawiasie biodra,

to każda próba:

• core,

• rotacji,

• pracy skośnej,

będzie tylko uczeniem układu, jak kompensować bardziej elegancko.

W GSP nie zaczynamy od „ćwiczeń”.
Zaczynamy od oddania ruchu temu, co powinno się ruszać.

ETAP 1 – zdjęcie dominacji QL i oddanie ruchu miednicy

Na tym etapie:

• nie interesuje nas siła,

• nie interesuje nas zakres,

• interesuje nas kierunek.

Co robimy:

• pozycje podporowe / boczne

• kontrolowane cofnięcie lewego biodra

• brak rotacji tułowia

• brak „szukania głębokości”

Cel:

• poczuć, że ruch zaczyna się w miednicy, a nie w kręgosłupie

• pozwolić PSIS „odkleić się” od jednej pozycji

Jeżeli na tym etapie:

• czujesz QL → za dużo

• czujesz szyję → uciekasz górą

• czujesz pośladek + tył miednicy → jesteśmy w punkcie

ETAP 2 – hinge bez ucieczki w przeprost

Dopiero gdy PSIS:

• zaczyna się poruszać,

• nie blokuje się przy cofnięciu biodra,

wprowadzamy zawias biodrowy, ale:

• z małym zakresem,

• z jasnym ograniczeniem osi.

Klucz:

• biodro idzie w tył

• tułów się wydłuża

• kręgosłup nie szuka stabilności w przeproście

To jest moment, w którym:

• prostownik zaczyna pracować ekscentrycznie,

• a nie jako hamulec awaryjny.

Jeżeli pojawia się:

• napięcie w lędźwiach → cofamy zakres

• potrzeba „dokręcenia” → PSIS jeszcze nie oddaje ruchu

ETAP 3 – windmill jako test integracji

Windmill pojawia się dopiero teraz.

Nie jako ćwiczenie mobilności.
Nie jako ćwiczenie siłowe.
Tylko jako test.

Test:

• czy biodro naprawdę idzie w tył,

• czy PSIS bierze udział w ruchu,

• czy QL może „odpuścić”.

Jeżeli:

• lewy prostownik pracuje ekscentrycznie,

• tułów się wydłuża,

• ręka w górze nie ciągnie,

to znaczy, że:
→ miednica zaczęła robić swoją robotę.

ETAP 4 – dopiero teraz dokładamy obciążenie

Obciążenie:

• nie pogłębia zakresu,

• nie „naprawia” ruchu,

• tylko weryfikuje, czy tor jest stabilny.

Jeżeli po dołożeniu ciężaru:

• PSIS nadal pracuje → progres

• QL wraca → za szybko

To jest moment, w którym:

• wiele osób chce „iść dalej”,

• a my zatrzymujemy się na chwilę.

Bo celem nie jest więcej.
Celem jest utrzymać oś pod obciążeniem.

Dlaczego nie robimy od razu AOS i POS

Posterior Oblique Sling (POS) – ujęcie tylne
Ilustracja pokazująca mięśnie tworzące tylną taśmę skośną (POS) – głównie latissimus dorsi, thoracolumbar fascia i gluteus maximus. Taśma ta działa w przeciwległej koordynacji w czasie chodu i biegu, łącząc pracę kończyny dolnej z górną i wspierając przenoszenie siły w fazie odbicia (Contralateral arm–leg extension).

To jest jeden z najważniejszych punktów całego case’u.

Dopóki PSIS:

• nie porusza się swobodnie,

• nie przenosi siły,

AOS i POS:

• będą działały lokalnie,

• będą przeciążały tułów,

• będą wzmacniały rotację zamiast transmisji.

Najpierw:

• ruch miednicy

• potem integracja

Nigdy odwrotnie.

Podsumowanie części II

Nie „uruchamiamy” PSIS ćwiczeniem.
Tworzymy warunki, w których PSIS nie musi się bronić.

Dopiero wtedy:

• prostownik może pracować zgodnie z funkcją,

• QL przestaje dominować,

• układ przestaje szukać przeprostu.

CZĘŚĆ III

Integracja z AOS, POS i sportem

Dlaczego ciało dąży do przeprostu i jak z tego wyjść

Przeprost nie jest wadą. Jest informacją.

Anterior Oblique Sling (AOS) – schemat przedni
Przykład ujęcia Anterior Oblique Sling z zaznaczeniem external oblique, internal oblique i przywodzicieli jako jednej sieci mięśniowej. Ta taśma jest aktywna szczególnie w fazie kontaktu stopy z podłożem i w czasie przejścia przez fazy stance/swing, stabilizując tułów i przygotowując miednicę do kolejnego kroku.

Przeprost pojawia się zawsze wtedy, gdy:

• układ nie ma gdzie oddać siły,

• miednica nie przenosi obciążenia,

• tułów musi się „zablokować”.

To jest strategia:

• szybka,

• skuteczna krótkoterminowo,

• destrukcyjna długoterminowo.

Jeżeli PSIS nie pracuje:

• przeprost staje się jedynym punktem stabilności.

Co się zmienia, gdy PSIS zaczyna przenosić siłę

W momencie, gdy:

• biodro idzie w tył,

• PSIS się porusza,

• QL nie musi stabilizować,

ciało:

• przestaje potrzebować przeprostu,

• zaczyna szukać dynamiki, nie blokady.

To jest moment, w którym:

• AOS i POS mogą się spotkać,

• rotacja przestaje być „skrętem”,

• a staje się przeniesieniem siły.

AOS po przywróceniu PSIS

Anterior Oblique Sling:

• brzuch

• przywodziciel

• przeciwległa rotacja

Działa tylko wtedy, gdy:

• miednica nie jest zamrożona,

• PSIS może rotować,

• tułów nie musi się blokować.

Wtedy:

• rotacja jest miękka,

• ruch płynny,

• brak „szarpania” zakresem.

POS po przywróceniu PSIS

Posterior Oblique Sling:

• pośladek

• prostownik

• najszerszy

Bez cofnięcia biodra:

• POS nie istnieje funkcjonalnie.

Po cofnięciu:

• pojawia się sprężystość,

• pojawia się kontrola,

• pojawia się realna stabilność dynamiczna.

Przeniesienie na sprint, przysiad, overhead

AOS i POS – systemy skośne w biegu/chodu
Ten diagram prezentuje wzajemne ułożenie anterior i posterior slingów podczas ruchu. Pokazuje jak obie taśmy działają krzyżowo, co jest kluczowe dla efektywnego transferu siły i stabilizacji miednicy w odciążeniu jednej kończyny w chodu.

Sprint

Bez PSIS:

• rotacja kręgosłupa

• brak odbicia

Z PSIS:

• biodro oddaje siłę

• tułów tylko ją przekazuje

Przysiad

Bez PSIS:

• przeprost na górze

• brak kontroli dna

Z PSIS:

• elastyczny dół

• stabilny, ale nie sztywny lockout

Overhead

Bez PSIS:

• bark „szuka miejsca”

• szyja stabilizuje

Z PSIS:

• tułów wydłużony

• łopatka ma gdzie pracować

Finalna myśl (esencja całego case’u)

To nie był problem:

• barku

• kręgosłupa

• ani „braku core”

To był problem:

• cofniętego PSIS

• zablokowanego biodra

• braku wektora siły

Oddanie ruchu miednicy:

• zdjęło potrzebę przeprostu

• pozwoliło zintegrować systemy

• przywróciło naturalną dynamikę

Nie wzmocniliśmy ciała.
Przestaliśmy mu przeszkadzać.

Chcesz iść krok dalej?

Ten artykuł pokazuje DLACZEGO ciało nie integruje ruchu, gdy PSIS i biodro nie oddają pracy.
Jeśli chcesz zobaczyć JAK dokładnie z tym pracujemy w praktyce – na realnych przypadkach, bez skrótów i teorii pod publikę – to kolejny krok jest jeden.

 Content Premium GSP

W Content Premium dostajesz:

• pełne case study wideo (diagnostyka → decyzje → ćwiczenia),

• dokładne progresje i regresje (kiedy i dlaczego),

• integrację chodu, AOS, POS, barku i biodra w jednym systemie,

• materiały, których nie publikujemy publicznie.

To nie jest biblioteka ćwiczeń.
To proces myślenia, który stoi za każdą decyzją treningową i terapeutyczną w GSP.

 Sprawdź Content Premium:
KUP >> TUTAJ <<

Jeśli ten artykuł coś Ci „kliknął” – tam zobaczysz całość w praktyce.