Marcin Malesa – część III

Dlaczego ustawienie PSIS nie wystarczy, jeśli posterior oblique sling nie przenosi siły

Wprowadzenie – to już nie jest praca lokalna

W pierwszych dwóch częściach case’u Marcina Malesy pokazaliśmy coś, co dla wielu trenerów i fizjoterapeutów było niewygodne:

• struktura może być równa,

• zakres może być dostępny,

• a ciało i tak nie przenosi siły.

W drugiej części

https://www.globalsystempatterns.pl/blog/marcin-malesa-cz-2

doszliśmy do momentu, w którym:

• PSIS po lewej stronie był cofnięty i „nieobecny” w ruchu,

• biodro nie chciało generować ruchu w tył,

• a cały wzorzec chodu i wzorce siłowe opierały się na obejściach.

Torowanie ruchu biodra do tyłu – w samym biodrze – zaczęło poprawiać sytuację.
PSIS „wracał”, pojawiała się kontrola.

Więcej o PSIS:

https://www.globalsystempatterns.pl/blog/asis-chod

Ale… to nadal nie było to.

Bo problem Marcina nie leżał w biodrze jako stawie.
Leżał w tym, czy informacja z biodra w ogóle dociera do reszty układu.

CZĘŚĆ I

PSIS jako wskaźnik, nie przyczyna

W GSP bardzo konsekwentnie rozróżniamy dwie rzeczy:

• co widzimy w strukturze

• co dzieje się w transmisji siły

PSIS:

• nie jest problemem sam w sobie,

• nie jest „do nastawienia”,

• nie jest mięśniem, który trzeba „uaktywnić”.

PSIS jest punktem orientacyjnym, który mówi nam:

czy biodro rzeczywiście bierze udział w globalnym wzorcu lokomocyjnym.

U Marcina:

• lewy PSIS nie cofał się w fazie podporu,

• biodro nie wchodziło w realną ekstensję,

• a miednica była „ciągnięta” przez inne segmenty.

Efekt?

• ruch biodra do tyłu można było wymusić,

• ale nie był on używany funkcjonalnie.

To dokładnie ten moment, w którym wiele terapii się kończy:

„zakres wrócił, napięcie spadło, jest lepiej”.

My w tym miejscu dopiero zaczynamy.

CZĘŚĆ II

Dlaczego samo torowanie biodra do tyłu nie wystarczy

Torowanie ruchu biodra do tyłu:

• poprawia czucie stawu,

• zmniejsza obronę,

• pozwala „odkleić” PSIS.

Ale jeśli po tym:

• chód dalej nie ma naprzemiennej rotacji,

• tułów nie reaguje,

• kończyna górna nie „łapie” rytmu,

to znaczy jedno:

 problem nie leży w biodrze, tylko w pętli skośnej.

U Marcina zaczęło być to bardzo wyraźne:

• po torowaniu PSIS – lokalnie lepiej,

• w testach globalnych – dalej ucieczka.

I tu wchodzimy w kluczowy moment tej części case’u.

Przypominam jak sprawdzać pętle skośne - testy FTM dostępne u nas w subskrypcji:

CZĘŚĆ III

Test manualny posterior oblique sling – punkt zwrotny

Posterior Oblique Sling (POS) to nie jest „taśma” w rozumieniu:

• mięsień A + mięsień B.

To jest funkcjonalna linia przenoszenia siły, która łączy:

• pośladek jednej strony,

• grzbiet i tułów,

• przeciwległą kończynę górną.

U Marcina:

• lokalnie biodro zaczęło działać,

• ale POS nie przejmował pracy.

Test manualny POS bardzo szybko pokazał:

• brak stabilnego przeniesienia siły z lewego biodra do prawej strony tułowia,

• brak „domknięcia” w tylnym układzie skośnym.

I co ważne – ciało próbowało to kompensować.

CZĘŚĆ IV

Dlaczego wyszło prawe biodro do przodu

To jest moment, który wielu trenerów kompletnie pomija.

Jeśli:

• lewy PSIS nie generuje stabilnego cofnięcia,

• POS nie przenosi obciążenia,

• tułów nie ma na czym „zawiesić” rotacji,

to ciało szuka stabilności gdzie indziej.

U Marcina:

• prawe biodro zaczęło iść do przodu,

• jako próba stworzenia sztucznej osi podporu.

Nie dlatego, że prawe biodro było „sztywne”.
Tylko dlatego, że układ potrzebował punktu zaczepienia.

I tu pojawia się pierwszy element korekty, który ma sens tylko w tym kontekście.

CZĘŚĆ V

Klin pod prawym kolanem – dlaczego to zadziałało

Klin pod prawym kolanem:

• nie był „korekcją kolana”,

• nie był pracą lokalną,

• nie był sztucznym ustawieniem.

Był zmianą wektora obciążenia, która:

• cofnęła prawe biodro,

• pozwoliła lewemu PSIS wrócić do realnej pracy,

• odblokowała POS.

To nie jest detal.
To jest praca na układzie, a nie na segmencie.

CZĘŚĆ VI

Dlaczego wiosłowanie lewą ręką było kluczowe

I tu dochodzimy do momentu, który dla wielu jest „dziwny”:

 dlaczego wiosłowanie lewą ręką?

Bo jeśli mówimy o posterior oblique sling:

• lewy pośladek

• musi spotkać się z prawą stroną tułowia i lewą kończyną górną w rytmie

Wiosłowanie lewą ręką:

• domknęło pętlę skośną (POS),

• pozwoliło połączyć biodro z tułowiem,

• przestało izolować biodro jako „problem”.

To nie było ćwiczenie na plecy.
To było ćwiczenie na spójność wzorca.

Posterior Oblique Sling jako brakujące ogniwo między PSIS a ruchem globalnym

CZĘŚĆ IV

Posterior Oblique Sling – dlaczego układ „nie domykał się” mimo poprawy biodra

Posterior Oblique Sling (POS) bardzo często bywa opisywany jako:

pośladek + najszerszy grzbietu + powięź piersiowo-lędźwiowa

Problem w tym, że taki opis nic nie wyjaśnia.

W kontekście GSP POS to nie jest:

• zestaw mięśni,

• linia do „wzmacniania”,

• taśma do aktywacji gumą.

POS to mechanizm transmisji siły, który:

• pozwala biodru jednej strony

• oddać energię do tułowia

• i dalej do przeciwległej strony układu

Jeśli POS nie działa, to:

• biodro może mieć zakres,

• ale ruch nie jest używany funkcjonalnie.

U Marcina dokładnie to obserwowaliśmy.

CZĘŚĆ V

Test manualny POS – co faktycznie wyszło

Test posterior oblique sling nie polegał na:

• sprawdzaniu siły mięśni,

• ocenie napięcia,

• „czy boli”.

Sprawdzaliśmy czy siła z lewego biodra w ogóle przechodzi przez tułów.

Wynik był jednoznaczny:

• biodro potrafiło wejść w ruch do tyłu,

• ale siła zatrzymywała się lokalnie,

• tułów nie reagował,

• łopatka nie „łapała” rytmu.

To jest kluczowe rozróżnienie:

ruch ≠ przeniesienie ruchu

I to właśnie dlatego:

• klasyczne ćwiczenia „na biodro” przestają działać,

• progresja siłowa nie przenosi się na wzorce,

• a chód i tak wraca do kompensacji.

CZĘŚĆ VI

Prawe biodro do przodu – nie jako błąd, tylko strategia ratunkowa

W tym momencie case’u wiele osób powiedziałoby:

„prawe biodro jest za bardzo z przodu – trzeba je cofnąć”

To jest myślenie strukturalne.
My patrzymy funkcjonalnie.

Prawe biodro u Marcina nie było problemem pierwotnym.
Było odpowiedzią układu na brak stabilnego POS.

Jeśli:

• lewy PSIS nie generuje realnej propulsji,

• siła nie przechodzi skośnie przez tułów,

• układ traci oś rotacyjną,

to ciało:
 tworzy sztuczną stabilność po drugiej stronie.(stabilizacja trickowa przyp. Wojciech Prokopowicz )

Prawe biodro wyszło do przodu, bo:

• miało „zastąpić” brakujący punkt podparcia,

• stworzyć pozorną symetrię,

• dać układowi coś, na czym może się oprzeć.

To nie była dysfunkcja.
To była adaptacja.

CZĘŚĆ VII

Klin pod prawym kolanem – zmiana wektora, nie ustawienia

Klin pod prawym kolanem zadziałał natychmiast, ale nie dlatego, że:

• „poprawił kolano”,

• „ustawił miednicę”,

• „zablokował przeprost”.

Zadziałał, bo:

• zmienił wektor obciążenia w podporze,

• cofnął prawe biodro bez walki z układem,

• pozwolił lewemu biodru znów wejść w rolę napędową.

To jest fundamentalna różnica między:

• korekcją lokalną
  a

• regulacją całego układu

Bez tego:

• każde cofanie biodra ręką,

• każda mobilizacja,

• każde „ćwiczenie korekcyjne”

działałoby tylko chwilowo.

CZĘŚĆ VIII

Dlaczego wiosłowanie lewą ręką było nie do zastąpienia

I tu dochodzimy do elementu, który zamyka cały case.

Wiosłowanie lewą ręką:

• nie było ćwiczeniem na plecy,

• nie było dodatkiem,

• nie było akcesorium.

Było testem funkcjonalnym POS.

Dlaczego lewa ręka?

Bo:

• lewy pośladek musi połączyć się z tułowiem,

• tułów musi oddać siłę do kończyny górnej,

• a to połączenie nie wydarzy się bez ruchu łopatki i ramienia.

W momencie, w którym:

• klin cofnął prawe biodro,

• lewy PSIS mógł realnie pracować,

• a lewa ręka zaczęła wiosłować,

układ domknął się.

Nie lokalnie.
Globalnie.

CZĘŚĆ IX

Dlaczego klasyczne „antyrotacje” tu nie działają

To jest miejsce, w którym wiele programów się wykłada.

Ćwiczenia typu:

• pallof press,

• izometria antyrotacyjna,

• „stabilizacja core”

 zabijają to, co chcemy odzyskać.(TO NAJWAŻNIEJSZE)

Bo POS:

• nie działa w bezruchu,

• nie działa w sztywności,

• nie działa w izolacji.

POS działa w rytmie chodu:

• naprzemiennie,

• skośnie,

• dynamicznie.

Dlatego:

• wiosłowanie > plank,

• zmiana wektora > aktywacja,

• ruch > napięcie.

CZĘŚĆ X

Co ten case zmienia w podejściu do biodra

Ten etap pracy z Marcinem pokazuje jedną, bardzo ważną rzecz:

biodro nie jest problemem biodra

Jeśli:

• PSIS „ucieka”,

• biodro nie generuje propulsji,

• ruch wraca do kompensacji,

to w 90% przypadków:
 problem leży w pętli tylnej/przedniej, nie w stawie

Kiedy biodro wraca na miejsce, ale ruch dalej nie należy do ciała

CZĘŚĆ XI

Test POS jako filtr całej diagnostyki GSP

W tym momencie pracy z Marcinem wydarzyło się coś bardzo charakterystycznego:

• lokalne elementy były już „ogarnięte”

• PSIS reagował na torowanie

• zakres ruchu był dostępny

• napięcia obronne zeszły

A mimo to – układ dalej nie był spójny.

I tu pojawia się fundamentalna różnica między:

• podejściem objawowym
  a

• podejściem systemowym

Test posterior oblique sling w GSP nie jest kolejnym testem.
Jest filtrem, przez który przepuszczasz:

• biodro

• miednicę

• tułów

• łopatkę

• kończynę górną

Jeśli POS nie działa:

• każde ćwiczenie „na biodro” jest półśrodkiem

• każda progresja siłowa jest chwilowa

• każdy zakres wróci do punktu wyjścia

U Marcina test POS pokazał jasno:

ruch może być dostępny, ale nie jest używany przez układ

CZĘŚĆ XII

Dlaczego ten sam mechanizm rozwala przysiad i ciąg

To jest moment, w którym ten case przestaje być „chód-only”.

Jeśli posterior oblique sling nie przenosi siły:

• przysiad traci sprężystość dna

• miednica „szuka” stabilności w przodopochyleniu

• tułów usztywnia się zamiast rotować mikroskopijnie

W ciągu:

• biodro nie oddaje energii do tułowia

• plecy przejmują rolę stabilizatora

• pojawia się wrażenie „braku mocy z dołu”

I to jest kluczowe:

to nie jest problem siły, tylko kierunku i transmisji siły

U Marcina było to widoczne idealnie:

• technicznie poprawnie

• siłowo mocno

• ale bez „lekkości” i bez powtarzalności

Dopiero domknięcie POS:

• uspokoiło tor ruchu

• zmniejszyło potrzebę kontroli

• pozwoliło sile zostać w układzie

CZĘŚĆ XIII

Dlaczego GSP nie zaczyna od core, tylko od osi

W klasycznym podejściu w tym momencie pojawiłoby się:

• „wzmocnij brzuch”

• „ustabilizuj core”

• „zrób antyrotację”

Problem w tym, że:

• core nie steruje ruchem

• core odpowiada na ruch

Jeśli:

• biodro nie ma gdzie oddać siły

• POS nie domyka się skośnie

• oś ruchu jest zaburzona

to core:
usztywnia się obronnie ( stabilizacja trickowa przyp. Wojciech Prokopowicz)

W GSP:

• najpierw ustawiamy oś

• potem przywracamy wektor

• dopiero na końcu ładujemy objętość

Case Marcina jest tu książkowy:

• każda próba „stabilizacji” wcześniej pogarszała wzorzec

• każda próba integracji przez ruch – poprawiała

CZĘŚĆ XIV

Klin + wiosło jako test, nie jako ćwiczenie

To bardzo ważne, żeby to jasno powiedzieć:

Klin pod prawym kolanem i wiosłowanie lewą ręką nie były protokołem treningowym.

One były:

• testem funkcjonalnym

• sprawdzeniem hipotezy

• potwierdzeniem, że problem leży w POS

Dlatego zadziałały od razu.

Bo jeśli:

• zmiana wektora

  • aktywne domknięcie slingu

natychmiast poprawiają jakość ruchu,
to znaczy, że:

• diagnoza była trafiona

• a ciało tylko czekało na właściwy bodziec

To jest ogromna różnica względem:

• „zrób to przez 6 tygodni”

• „zobaczymy, czy pomoże”

Tu nie było zgadywania.

CZĘŚĆ XV

Co ten case mówi o całym systemie GSP

Case Marcina Malesy pokazuje jedną, bardzo niewygodną prawdę:

większość problemów „biodra”
nie jest problemem biodra

Są problemem:

• braku osi

• złego wektora

• niedomkniętego slingu

Dlatego w GSP:

• PSIS jest wskaźnikiem, nie celem

• biodro jest przekaźnikiem, nie źródłem

• siła jest efektem, nie punktem wyjścia

Podsumowanie – dlaczego to jest trzecia, kluczowa część

Ta odsłona case’u:

• zamyka wątek struktury

• wychodzi poza „ustawianie”

• pokazuje dlaczego bez POS nic nie zostaje w ciele

I dokładnie dlatego:

• nie da się tego zrobić gumą

• nie da się tego „aktywować”

• nie da się tego zamknąć jednym ćwiczeniem

To jest praca na systemie, nie na segmencie.

Wstęp do Content Premium

Ten case ma jeszcze jedną warstwę, której nie da się oddać w tekście.

W artykule zobaczyłeś logikę decyzji:

• dlaczego samo cofnięcie PSIS nie wystarcza,

• czemu problem nie leżał w biodrze, tylko w transmisji siły,

• dlaczego posterior oblique sling był realnym „wąskim gardłem” całego układu.

Ale to, co naprawdę zmienia sposób myślenia trenera, wydarzyło się na żywo.

W Content Premium GSP masz:

• pełne nagrania RAW z pracy z Marcinem (bez cięć, bez „ładnych wersji”),

• test manualny posterior oblique sling krok po kroku,

• moment, w którym wychodzi prawe biodro do przodu i dlaczego nie było to błędem,

• zastosowanie klina jako zmiany wektora (a nie „ustawienia”),

• wiosłowanie lewą ręką jako test spójności układu, a nie ćwiczenie na plecy,

• reakcje układu w czasie rzeczywistym – to, czego nie pokaże żaden artykuł.

To nie jest „więcej ćwiczeń”.
To jest wgląd w proces decyzyjny, który oddziela korekcję lokalną od pracy systemowej.

KUP >> TUTAJ <<

Jeśli ten case coś w Tobie „kliknął”,
to Content Premium pokaże Ci dlaczego dokładnie kliknął.